Opgeven is geen optie, daar wordt je niet sterker van.
Hetgeen wat je door deze strijd zal helpen is wilskracht en doorzettingsvermogen.
Laat de ziekte jou leven niet meer bepalen. Geef het geen schijn van kans.
Leef zoals wie JIJ bent. Ga en doe alles wat jij ECHT zou willen doen.
Neem je leven terug en wees TROTS op jezelf.
donderdag 28 juni 2012
vrijdag 22 juni 2012
Erkenning is kracht
Waarom doe ik dit?
Omdat ik me niet langer wil verschuilen. Omdat ik open en eerlijk wil zijn, omdat ik dit 'geheim' niet langer bij me wil dragen. Omdat ik hier een einde aan wil maken, mijn angsten onder ogen wil zien en mezelf niet langer wil laten tegenhouden.
Omdat ik zoveel heb dat ik wil doen en wil bereiken, en daar ook de kracht voor wil hebben. Ik wil voluit van het leven wil genieten, en niet voor 50, 60 of 70%. Ik heb nog zoveel dromen waar te maken!
Omdat dit niet eerlijk is tegenover anderen en mezelf. Ik wil niet langer zo met mezelf bezig zijn. Ik weet dat er mensen zijn die zich enorme zorgen maken om mij, maar ik die niet langer onnodig pijn wil doen. Ik heb de belofte gemaakt goed voor mezelf te zorgen, en dat is wat ik nu ga doen. En vooral omdat ik ook zeker weet dat ik niet de enige ben, en ik hoop hiermee een inspiratie en steun te zijn voor anderen. Niemand is Perfect.
Ik hoop door dit onder ogen te zien en er voor uit te komen, mezelf eruit kan trekken – maar ook voor mensen die zich hierin herkennen een voorbeeld te zijn.
Ik wil mezelf bevrijden. En dit is mijn manier om daartegen te vechten.
‘Waar heeft ze het over?’ zal je misschien denken. Bachelor Rechten op zak, leuk werk, veel vrienden, heeft een aantal maanden in California mogen studeren, doet heel veel leuke dingen – hoe kan je dan niet tevreden zijn? Dat is het ook precies, hoe kan ik nog steeds niet tevreden zijn terwijl ik zoveel dingen heb om juist trots op te zijn en van te genieten?
Hetgeen wat mij tegenhoudt is Anorexia Nervosa. Als ik in de spiegel keek zie ik mezelf altijd als (te) dik. Ik ben nooit tevreden. Altijd is er wel iets niet goed.
Ik heb al sinds jaren een enorme angst om te eten. Ik ben er veel te veel mee bezig, over alles denk ik na of ik het wel/niet mag hebben. En hoeveel. En als het téveel was of ‘slecht’ – hoe kan ik het weer compenseren? Of zo snel mogelijk verbranden? Eten is voor mij stress en spanning. Genieten gaat bijna niet meer.
Over elke hap maak ik me zorgen. Sinds 2007 heb ik ondergewicht, ik wist dat het kwam door wat ik mezelf aan deed maar ik had er toen voor gekozen om af te vallen, want ik vond mezelf te dik.
Net als anderen die dit hebben meegemaakt: je stelt jezelf een grens die je wilt bereiken, maar nooit zal bereiken, omdat je die steeds blijft verleggen. Je gaat zoveel mogelijk sporten en bewegen om af te vallen en probeert te verbergen dat je niet eet. In gedachten wordt je alleen maar strenger voor jezelf. In korte tijd was ik heel erg achteruit gegaan en na een zware periode kwam ik eindelijk tot besef waar ik mee bezig was, en dat wat ik mezelf aan deed heel gevaarlijk kon zijn. Ik was ontzettend depressief. Vanaf toen heb ik besloten ermee te stoppen, omdat ik inzag dat het mezelf en mijn leven verpestte.
Daarna heeft het niet ieder moment meer overheerst, vele momenten heb ik ook werkelijk echt genoten en doe ik ook echt wat ik wil. Ik had plezier in studeren, en heb een van mijn dromen waar kunnen maken: studeren in California. Zolang ik het eten maar onder controle had en niet bang hoefde te zijn om aan te komen.
Afgelopen jaren is het langere periodes goed gegaan, maar ook kwamen dan weer de tijden waarin ik heel erg terugviel. Ik raakte in paniek als ik was aangekomen en werd weer steeds strenger voor mezelf. Dat gaf heel veel spanning en ging ook gepaard met depressieve periodes. Dan dringt het langzaam weer tot me door dat ik mijn leven niet moet laten verpesten of beheersen door eten, en gewoon die controle los moet laten, moet ontspannen en genieten van de dingen die ik meemaak in plaats van altijd maar bezig te zijn met eten en gewicht. Dit gaat helaas al jaren zo door. En mijn gewicht blijft maar dalen. Hoe hard ik ook iedere keer probeer dit los te laten. Het blijft maar terugkomen en me overal in tegenhouden: die angst voor eten en 'dik' zijn. Ik voel me steeds zwakker. Ik ben snel moe en heb steeds minder kracht om dingen te doen die ik zou willen doen! Lichamelijk maar ook geestelijk wordt het me echt teveel.
Nu besef ik dat ik deze vicieuze cirkel niet meer kan doorbreken.
Wat ooit de oorzaak is geweest is niet meer van toepassing, het belangrijkste is nu hoe ik hier van af kan komen. De (lichamelijke) gevolgen zijn erg gevaarlijk. Slaapproblemen, spierzwakten, oververmoeidheid, angsten, concentratieproblemen, stemmingswisselingen, etc.
Daarbij wil ik het niet langer mijn leven laten overheersen zoals het afgelopen jaren heeft gedaan. Zoveel zorgen dat het mij heeft gebracht, moeite heeft gekost en oogkleppen heeft opgelegd voor veel mooie dingen in het leven. Terwijl dat totaal niet nodig was.
Sinds een maand ben ik in (groeps)therapie bij een kliniek voor eetstoornissen. Ik heb nu besloten hier eerlijk voor uit te komen, omdat dit de enige manier is het te verslaan, door er ‘open’ over te zijn. Ik kan mezelf zo beter aanmoedigen en eraan blijven herinneren hiertegen te vechten, in plaats van altijd maar in mijn hoofd ermee bezig te zijn. Ik wil met mijn gedachten in de realiteit blijven en niet meer in een wereld keren waarin ik mezelf wijsmaak dat ik zo min mogelijk mag eten, zoveel als mogelijk moet bewegen. Het is nu tijd om die gedachtes kwijt te raken, en mezelf een enorme schop onder mijn kont te geven. Ik ben niet zielig, maar veel sterker dan die negatieve (en verkeerde!) gedachtes die soms in mijn hoofd rondspoken.
Omdat ik me niet langer wil verschuilen. Omdat ik open en eerlijk wil zijn, omdat ik dit 'geheim' niet langer bij me wil dragen. Omdat ik hier een einde aan wil maken, mijn angsten onder ogen wil zien en mezelf niet langer wil laten tegenhouden.
Omdat ik zoveel heb dat ik wil doen en wil bereiken, en daar ook de kracht voor wil hebben. Ik wil voluit van het leven wil genieten, en niet voor 50, 60 of 70%. Ik heb nog zoveel dromen waar te maken!
Omdat dit niet eerlijk is tegenover anderen en mezelf. Ik wil niet langer zo met mezelf bezig zijn. Ik weet dat er mensen zijn die zich enorme zorgen maken om mij, maar ik die niet langer onnodig pijn wil doen. Ik heb de belofte gemaakt goed voor mezelf te zorgen, en dat is wat ik nu ga doen. En vooral omdat ik ook zeker weet dat ik niet de enige ben, en ik hoop hiermee een inspiratie en steun te zijn voor anderen. Niemand is Perfect.
Ik hoop door dit onder ogen te zien en er voor uit te komen, mezelf eruit kan trekken – maar ook voor mensen die zich hierin herkennen een voorbeeld te zijn.
Ik wil mezelf bevrijden. En dit is mijn manier om daartegen te vechten.
‘Waar heeft ze het over?’ zal je misschien denken. Bachelor Rechten op zak, leuk werk, veel vrienden, heeft een aantal maanden in California mogen studeren, doet heel veel leuke dingen – hoe kan je dan niet tevreden zijn? Dat is het ook precies, hoe kan ik nog steeds niet tevreden zijn terwijl ik zoveel dingen heb om juist trots op te zijn en van te genieten?
Hetgeen wat mij tegenhoudt is Anorexia Nervosa. Als ik in de spiegel keek zie ik mezelf altijd als (te) dik. Ik ben nooit tevreden. Altijd is er wel iets niet goed.
Ik heb al sinds jaren een enorme angst om te eten. Ik ben er veel te veel mee bezig, over alles denk ik na of ik het wel/niet mag hebben. En hoeveel. En als het téveel was of ‘slecht’ – hoe kan ik het weer compenseren? Of zo snel mogelijk verbranden? Eten is voor mij stress en spanning. Genieten gaat bijna niet meer.
Over elke hap maak ik me zorgen. Sinds 2007 heb ik ondergewicht, ik wist dat het kwam door wat ik mezelf aan deed maar ik had er toen voor gekozen om af te vallen, want ik vond mezelf te dik.
Net als anderen die dit hebben meegemaakt: je stelt jezelf een grens die je wilt bereiken, maar nooit zal bereiken, omdat je die steeds blijft verleggen. Je gaat zoveel mogelijk sporten en bewegen om af te vallen en probeert te verbergen dat je niet eet. In gedachten wordt je alleen maar strenger voor jezelf. In korte tijd was ik heel erg achteruit gegaan en na een zware periode kwam ik eindelijk tot besef waar ik mee bezig was, en dat wat ik mezelf aan deed heel gevaarlijk kon zijn. Ik was ontzettend depressief. Vanaf toen heb ik besloten ermee te stoppen, omdat ik inzag dat het mezelf en mijn leven verpestte.
Daarna heeft het niet ieder moment meer overheerst, vele momenten heb ik ook werkelijk echt genoten en doe ik ook echt wat ik wil. Ik had plezier in studeren, en heb een van mijn dromen waar kunnen maken: studeren in California. Zolang ik het eten maar onder controle had en niet bang hoefde te zijn om aan te komen.
Afgelopen jaren is het langere periodes goed gegaan, maar ook kwamen dan weer de tijden waarin ik heel erg terugviel. Ik raakte in paniek als ik was aangekomen en werd weer steeds strenger voor mezelf. Dat gaf heel veel spanning en ging ook gepaard met depressieve periodes. Dan dringt het langzaam weer tot me door dat ik mijn leven niet moet laten verpesten of beheersen door eten, en gewoon die controle los moet laten, moet ontspannen en genieten van de dingen die ik meemaak in plaats van altijd maar bezig te zijn met eten en gewicht. Dit gaat helaas al jaren zo door. En mijn gewicht blijft maar dalen. Hoe hard ik ook iedere keer probeer dit los te laten. Het blijft maar terugkomen en me overal in tegenhouden: die angst voor eten en 'dik' zijn. Ik voel me steeds zwakker. Ik ben snel moe en heb steeds minder kracht om dingen te doen die ik zou willen doen! Lichamelijk maar ook geestelijk wordt het me echt teveel.
Nu besef ik dat ik deze vicieuze cirkel niet meer kan doorbreken.
Wat ooit de oorzaak is geweest is niet meer van toepassing, het belangrijkste is nu hoe ik hier van af kan komen. De (lichamelijke) gevolgen zijn erg gevaarlijk. Slaapproblemen, spierzwakten, oververmoeidheid, angsten, concentratieproblemen, stemmingswisselingen, etc.
Daarbij wil ik het niet langer mijn leven laten overheersen zoals het afgelopen jaren heeft gedaan. Zoveel zorgen dat het mij heeft gebracht, moeite heeft gekost en oogkleppen heeft opgelegd voor veel mooie dingen in het leven. Terwijl dat totaal niet nodig was.
Sinds een maand ben ik in (groeps)therapie bij een kliniek voor eetstoornissen. Ik heb nu besloten hier eerlijk voor uit te komen, omdat dit de enige manier is het te verslaan, door er ‘open’ over te zijn. Ik kan mezelf zo beter aanmoedigen en eraan blijven herinneren hiertegen te vechten, in plaats van altijd maar in mijn hoofd ermee bezig te zijn. Ik wil met mijn gedachten in de realiteit blijven en niet meer in een wereld keren waarin ik mezelf wijsmaak dat ik zo min mogelijk mag eten, zoveel als mogelijk moet bewegen. Het is nu tijd om die gedachtes kwijt te raken, en mezelf een enorme schop onder mijn kont te geven. Ik ben niet zielig, maar veel sterker dan die negatieve (en verkeerde!) gedachtes die soms in mijn hoofd rondspoken.
Abonneren op:
Reacties (Atom)